سپید رو

در یک عصر زمستانی به بیرون از شهر رفته بودیم که کمی از شهر و آلودگی که خودمان
به وجود آوردیم دور باشم در کوچه باغهای شاندیز در حال پیاده روی بودم که با این صحنه
زشت و کثیف مواجهه شدم

 در یک لحظه واقعا به حال خودمون تاسف خوردم که چرا ما انسانها حتی به خودمان
هم رحم نمیکنیم به ظاهر به طبیعت پناه  می بریم و دوستدار آن هستیم ولی چنان بی رحمانه
 دست در دست هم دادیم تا از بین ببریمش  , دشمنی تا چه حد؟
گاهی فکر میکنم ما واقعا  دوستدار آن هستیم یا دشمن ؟