سپید رو

امروز چهارشنیه 29 اسفند سا ل 1386 هستش کمتر از 16ساعت تا آغاز سال جدید، آغاز زندگی نو، بهاری  دوباره تولدی دیگر از طبیعت.

امروز که با دقت به اطرافم نگاه میکردم دیدم که درختها دوباره شکوفه زده بوی زندگی دوباره میاد اون رخوت وسستی داره کم کم میره همه ما امسال زمستون سخت و سردی رو پشت سر گذاشتیم و حالااین فرصت رو داریم که  زیبایی بهار، سبزی درختها، بوی شکوفه ها رو حس کنیم.

دیروز ظهر که از همکارام خداحافظی میکردم همه از هم عذرخواهی میکردن همه میگفتن اگه توی این سال اذیت یا توهینی کردم منو ببخشید همه دلشون پاک بود میخواستن سنگینی زمستون رو بزان و سبک به استقبال بهار برن و من با خودم فکر کردم 

کاش هر روز بهار بود و سال نو  

بوی عید همه جا رو گرفته از ترافیک خیابونها گرفته تا بوی مواد شوینده که تو کوچه ها پیچیده ، ولی من هیچ هیجانی ندارم بد جوری غم رو دلم سنگینی میکنه هر روز که میگذره و به سال جدید نزدیکتر میشیم بیشتر دل تنگی میکنم

امسال اولین سالی که باید تنهایی سفره هفت سین رو بچینم ، تنهایی سال جدید رو شروع کنم بوی غم میاد جای یک نفر بد جوری خالیه ، سنگینی نبودنش تموم خونه رو گرفته کاش بود چقدر زندگی در حال تغییر چه کسانی که پارسال بودن و امسال جاشون خالی هستش تازه معنی قدر لحظه رو بدونیم می فهمم .

ولی چقدر زود دیر میشود …